Skip to main content

La Fregeneda-Barca D’Alba

My friend Eric had already walked on this route a few times, and asked me to choose among there routes that he knew and we could do, he said one is 5 km, the other is around 10 and 20 km. Since I was going to travel on the following day, I picked the shortest one and at the end of the day, my legs were trying to declare their dependency, see the Google Fit summary of the day below.

We must have a huge difference in defining distance with Eric. Did it worth? Of course. Beautiful nature and the view around the route, the tunnels and the bridges, a lot of prickly pears (higo chumbo in Spanish, we have eaten some and took some with us), changing countries with a few steps and some nostalgy seeing all that infrastructure once used to be at the service for many passengers. Once you are at the Barca D’Alba station, you could see the remaining of the station, the waiting and VIP saloons, cantinas, customs office and a big building for repairing the cars. In a second, it makes you visualize the moment in black and white, the train coming and the families running around, the sound of the whistle.

According to Wikipedia, the route was used from its opening in 1887 until its closure on the Spanish side in 1985 [1]. Recently they have tried to renovate to make it a tourism destination but it seems that the attempt was not successful [2]

Although you see a sign saying that it is not allowed to walk on the railway and the tunnels, no one seems to agree with it, including us.

The length of the route is around 18 km and can be walked in around 6 hours, you can find more details in the referenced link [3]

It is a lovely route and definitely suggested. There are cruisers coming from Porto to Barca D’Alba on the Duero River, next time we have planned to do it.

[1] https://u.mehmet.es/2LCDIDb

[2] https://u.mehmet.es/38muxjV

[3] https://u.mehmet.es/38l5I7T

Popular posts from this blog

Santa Teresa

Suya yakın park edilmiş arabanın yanında kovalar, sandalye, su şişeleri ve yaşlı bir çift. İkisinin de ayakları suda. Adamın elinde bir olta, balık bekliyor. Kadın suyun karşı tarafına, betonların koca nehri zapt ettiği yere bakıyor. Arkamızda, az yukarda, bodur zeytin ve meşe ağaçlarının arasında birkaç yaşlı daha, masa kurmuşlar sohbet ediyorlar. Sağ tarafta, ergenlik çağında bir çift, elbiselerini çıkarmadan, su seviyesi dizlerine gelecek kadar kıyıdan uzaklaşmış, oynaşıyor, eğleniyorlar. Koyun ilerisinde bir kız, beyaz köpeğinin suda oynayışını seyrediyor, köpek zıplıyor, yüzüyor, kıyıya geliyor hızla ağaçlara koşuyor sonra tekrar suya giriyor. Karşıda yalnız bir adam, bir metreye yakın uzaktan kumandalı botunu, yıllarca hayalini kurup ama bir türlü olamadığı kaptanmış gibi suyun üstünde gezdiriyor. Karşı kıyıya gönderiyor, insanların yanından geçiriyor, sonra bir anda toparlanıp gidiyor. Az sonra Astrid’in bir öğrencisi geliyor, hiç belli olmasa da altmış yaşına yaklaşmış. Üç beş…

San Isidro - León: A beginner's guide to snowboarding

It has been two years since people here had stepped on the snow for the last time, It was one of the rarest moments since it does not snow much in this region. Last week, it was time to get out of under this dry, grey and unstable sky. Fortunately, San Isidro has become the destination.

After almost four hours of travel, I was walking on the snow which seemed iced due to cold nights and days without snow. Next day was the day to get started with skiing. I have never tried it before except sliding on the plastic bags and small chairs when we were children. I used the slide down on all the small hills there were around my neighbourhood for long hours. I have so many memories from childhood and many of them are when it was winter. Later we went to rent the equipment, there are several local shop you can rent the equipment. I had no idea that each of them is very important on their own, learned that after two days. I decided to go with snowboarding, always interested in both skateboarding…

Dojo

Bir efendi var. On beş yılın tecrübesini yüzünden, sesinden ve duruşundan anladığınız gibi, gözlerinden de okuyabilirsiniz. Filmlerdeki yaşlı hocaların bilgeliği var ama yaşlı değil. Detayları kaçırmıyor. İsmimi benden iyi telafi ediyor. Sonra bir Alejandro var, bir saatin yarısından fazlasında gözleri kapalı, sanki dua ediyor sürekli -iyi konsantre olmak için galiba- efendinin uzun yıllar sağ kolu olmuş. Şimdi bazen derslere giriyor. Bir kahramanın sadık yardımcısı gibi, Rubin gibi. Öğrenmeyi, öğretmeyi seviyor, efendiye layık olmaya çalışıyor, mükemmel bir sağ kol bence. Gözlerime bakıyor sürekli, "elimdem bir şey gelse hemen yaparım, yeter ki söyle" mahcubiyetiyle. Sonra bir Carlos var, tipik Meksikalı ama değil. En yaşlımız, ağır abi yani, her şekilde, konuşması, davranışları, gülüşü. Gür bıyıkları var. Efendi ona, o da efendiye saygı duyuyor. Sonra Luz var. Işık demek. Bir kız. Beyazların içinde çok saf duruyor. Çocuk gibi. Dışarıda başka biri oluyor. Kolombiyalı, yarı …